پارسی دری
پارسی دری
زبان پارسی یعنی لهجه دری که از اواسط قرن سوم لهجه رسمی و ادبی ایران شده بود نسبت به دوره قبل دارای اختصاصات تازه ایست
بر اثر خروج شعر و نثر پارسی دری از محیط محدودی که در قرن چهارم و اوایل قرن پنجم داشت، و رواج آن در عراق و آذرآبادگان و سایر نواحی لغات و ترکیبات متعددی از لهجات محلی دیگر ایران وارد لهجه دری شد. این امر وسیله قاطعی برای توسعه زبان پارسی دری گردید و لغات و ترکیبات و تعبیرات تازه یی را که تا قرن پنجم سابقه نداشت در آن وارد کرد. طبعاً بر اثر انتقال لهجه دری از مشرق ایران به سایر نواحی بعضی از کلمات و لغات مشرق که در نواحی جدید معمول نبوده، اندک اندک فراموش شد و پیداست که این امر زیانی بزرگ برای ادب پارسی داشت و بعد از حمله مغول و ویرانی ماوراء النهر و خراسان و انقطاع مردم ایران از آثار شاعران قرن چهارم و پنجم، و خالی شدن نواحی شرقی از مراکز فعال ادبی این حال به شدت هویدا و آشکار شد
دومین موضوع قابل ذکر در زبان پارسی دوره یی که مطالعه می کنیم، آمیزش روزافزون آنست با مفردات و مرکبات عربی. این آمیزش با سیر تدریجی از اوایل این دوره تا اواخر این عهد جریان داشت. درآغاز این دوره رسوخ لغات و کلمات عربی در زبان پارسی کمتر از اواسط این عهد و در اواسط این دوره اندکتر از اواخر آن یعنی مقارن حمله مغول است
از علل مهم این آمیزش نخست آن بوده است که در نتیجه تحصیل غالب شاعران و نویسندگان زمان در مدارس، همه آنان با زبان و ادب عربی آشنایی نزدیک داشتند زیرا همچنانکه گفتیم در مدارس این عهد آموختن دو علم جایز و مجاز بود: نخست علوم دینی و دوم علوم ادبی که به منزله مقدمه آن علوم شمرده می شد. به همین علت است که در عهد مورد مطالعه ما غالب فقها و محدثین از ادبای نامی در زبان عربی بوده اند. علاوه بر این سایر مطالعات علمی و ادبی شاعران و ادیبان نامی زمان در زبان عربی بوده اند. علاوه بر این سایر مطالعات علمی و ادبی شاعران و ادیبان هم به زبان عربی بوده است و این امر خود به طبیعت مایه اعتیاد و آشنایی شدید آنان به زبان عربی و افراط در استفاده از مفردات و ترکیبات و تعبیرات آن زبان می شد
دومین علت بزرگ آمیختن زبان پارسی با عربی آن بود که یکی از شرایط بزرگ دبیری و شاعری چنانکه خواهیم دید در تمام قرون پنجم و ششم آشنایی شعرا با بسیاری از متون ادبی عرب و احیاناً از حفظ داشتن قسمتی از آنها بوده است. این امر خود وسیله جدیدی برای آشنایی با زبان عربی و خوگیری با ترکیبات و تعبیرات و کلمات آن زبان و مجاز دانستن خود در کثرت استعمال آنها در آثار پارسی بوده است
mLRbyg ernuwjaxnvkx, [url=http://pazogidorsjf.com/]pazogidorsjf[/url], [link=http://hfsikgircccs.com/]hfsikgircccs[/link], http://odchmxtcdtoe.com/