رفتارهای کودکان
رفتارهای کودکان
برای برخی کودکان، صحبت کردن در جمع فرصتی برای نشان دادن افکار آنهاست، ولی برای برخی دیگر یک فشار روانی شدید است. «مایکل» هشت ساله در حالی که سر کلاس نشسته است، امیدوار است که معلم اسمش را نخواند. او پاسخ سوال معلم را می داند، اما از اینکه بخواهد در برابر همه دانش آموزان کلاس صحبت کند هراسان است. او در برابر دیگران نه تنها پاسخ سوال را فراموش می کند بلکه، دچار تپش قلب و خشکی دهان می شود. پاسخ اشتباه با خنده های زیر زیرکی همکلاسیها به تجربه بسیار تلخی می انجامد که اضطراب کودک را در حین صحبت کردن میان عموم، تشدید می کند. بسیاری از بطزرگسالان، ترس «مایکل» را درک می کنند. در صورت عدم درمان، این ترس می تواند به قدری شدت یابد که به یک فوبی واقعی بدل شود. (فوبی ترس شدید و غیر واقعی و مداوم از یک چیز یا موقعیت است. بیمار فوبی از بی اساس بودن ترسش آگاه است، اما نمی تواند آنرا از خود دور کند). این نوع ترس یکی از معمولترین ترسهای کودکان و حتی بزرگسالان به شمار می رود که معمولاً از دبستان شروع می شود. بدین صورت که چند بار تپق زدن هنگام درس خواندن متن درس با صدای بلند، آغازگر اضطراب است. بعضی از دانش آموزان، به عمد پشت سر بلندقدترین دانش آموزان کلاس می نشینند تا معلم آن ها را نبیند. ما حتی دانشجویانی را دیده ایم که برای خودداری از دفاع از پایان نامه که محتاج صحبت کردن در جمع است، هنوز فارغ التحصیل نشده اند
از آنجا که این نوع ترس موجب فشار روانی شدیدی است و می تواند به آسانی به دوره بلوغ و پس از آن نیز کشیده شود، کمک به فرزندتان در غلبه بر آن، بسیار اهمیت دارد
کسب آرامش را به کودک بیاموزید
گام اغازین در غلبه بر ترس از صحبت کردن، آموختن روشی است که واکنشهای بدنی اضطراب را کنترل می کند. بر روی روشهای کنترل تنفس، بیشتر تاکید کنید. سپس کودک را مجبور کنید تا آرام تنفس کند، بدنش را شل کند و نزد خود، کلمه ای (نظیر آروم باش) را زمزمه کند. پس از آن بایستد و شروع به صحبت کند
علت ترس را تشخیص دهید
بکوشید علت ترس کودک را از صحبت کردن در جمع، دریابید. آیا از اینکه تپق بزند نگران است و یا از اینکه احمق یا عصبی به نظر برسد؟
عامل ترس کودک را معین کنید. برای بعضی از کودکان، خواندن یک متن با صدای بلند در حضور دیگران نگران کننده است، اما برای برخی دیگر، صحبت کردن بدون داشتن نوشته ای که به آن مراجعه کنند عامل اصلی اضطراب است. در اغلب موارد، تعداد حاضران هم در این میان نقش موثری ایفا می کند. هر چه تعداد آنها بیشتر شود، کار کودک سخت تر خواهد شد. گاهی در نوجوانی این ترس به شکل ترس از صحبت کردن با نوجوانان و یا بزرگسالانی از جنس مخالف، بروز می کند
کودک را زیر نظر بگیرید. او را در موقعیت های گوناگون زیر نظر داشته باشید و در صورت لزوم، معلمش را در جریان بگذارید. کودک، ممکن است مانند یک هنرپیشه نقش بازی کند و شما نتوانید به نگرانی او پی ببرید، اما گاهی ترس او آنچنان شدید است که کودک آنرا بروز می دهد
